Een hapering, een hapering, en toen bleef het stil.
Zes keer op rij een flits die ik niet wilde.
Zes keer verloor ik wat een mens een stukje 'ik' zou noemen,
terwijl de stilte zachtjes door mijn wezen stroomde.
Een heel klein beetje dood, zo voelde het die nacht,
toen een deel van mijn hersenen zich te ruste legde.
Maar wat me nog het meest verbaast, als ik er nu aan denk,
is de serene rust die ik op dat moment ontving.
Geen angst, geen blinde paniek die door mijn aderen gierde,
maar een diepe berusting, alsof een stem me kalmeerde.
Ik lag daar maar en liet het over me heen komen,
zwevend tussen de werkelijkheid en verre dromen.
Toch was dat kleine beetje dood geen reden om te zinken.
Ik weigerde in zelfmedelijden te verdrinken.
Er was werk aan de winkel, een strijd te herstarten,
redden wat er te redden valt, met heel mijn hart.
Keihard trainen, vallen, opstaan, opnieuw leren praten en lopen,
om de deuren van mijn nieuwe 'ik' weer wijd open te slopen.
Ik weet dat er een engel op mijn schouder heeft gezeten,
die over me waakte, dat zal ik nooit vergeten.
Uit pure dankbaarheid voor deze tweede kans,
geef ik de rest van mijn leven weer kleur en glans.
Ik doe mijn stinkende best, elke dag opnieuw, met vallen en opstaan.
En lukt het een keer niet? Is de vooruitgang even kwijt?
Dan zeg ik met recht, zonder spijt of bitterheid:
Ik ben niet perfect, mijn lichaam draagt de sporen van de strijd,
maar ik heb geknokt, geleefd en alles gegeven, tot de laatste strijd.