Zo gewoon. Zo vanzelfsprekendJe staat er eigenlijk nooit bij stil,
je benen doen gewoon je wil.
Je staat op, loopt relaxed naar de keuken toe,
geen mens die denkt: 'Hé, hoe dóén ze dat nou?'
De wekker gaat, je stapt uit bed, alsof het in de sterren staat geschreven.
Het leven is een vaste set, een rimpelloos en logisch leven. Totdat de boel daarboven staakt,
en de regiekamer de koffers pakt.
Een infarct schudt de kaarten kwijt,
en plotseling ben je de koning kwijt.
Lopen? Dat is ineens topsport geworden.
Praten? Een berg van onneembare horden.
Vaardigheden, groot en klein,
blijken ineens niet meer gratis te zijn. En dan het toppunt van de strijd,
het verlies van de privacy op de goudgerande tijd.
Waar je vroeger zat als een vorst op de troon,
vrij, autonoom en o zo gewoon...
Moet nu de schaamte overboord, omdat het toiletbezoek een duo-act wordt.
Als er voor het nodige poets- en veegwerk,
een tweede man moet opdraven voor het zware werk. Het is schrikken, het is slikken, het is even balen,
en de humor heel erg diep van binnen moeten halen.
Want wat we 'normaal' noemen, elke dag weer,
blijkt een gigantisch wonder, keer op keer. Dus tel je zegeningen, nu ze er zijn,
geniet van het grote en van het klein.
Wees dankbaar voor elke stap die je zet,
en voor elk autonoom moment op het toilet.
Zodat als het leven onverhoopt kantelt of kraakt,
je in elk geval buiten de automatische piloot hebt geleefd...
en de waarde van het gewone écht hebt gesmaakt. |